La Bourse Ou La Vie

Άκουγα το συγκλονιστικό "NAGYKANIZSA" των συγκλονιστικών Aussitôt Mort, είχα πάντα τρελή αδυναμία στο γαλλικό hardcore, καλά, γενικά στο ευρωπαϊκό, αλλά κυρίως εκεί, και θυμήθηκα τα "Θηλαστικά" του Πιερ Μερό.
Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου είναι ένας τύπος που γίνεται καθηγητής, πλήρως αποτυχημένος όντας, γιατί δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει... Κοίτα, πέραν του ότι μ' άρεσε, δε θυμάμαι και πολλά, πέρασαν χρόνια από τότε που το διάβασα, αλλά αυτό με είχε κολλήσει. Ίσως γιατί πολύς κόσμος μου 'χει πει ότι θα μου πήγαινε αυτό το επάγγελ... Συγνώμη, λειτούργημα.
Θα είχα ενδιαφέρον πιστεύω σε μια τέτοια θέση. Καταρχάς έχω αγοραφοβία, κάτι που δε θα βοηθούσε και πολύ, το πως κατάφερα να παρουσιάσω διπλωματική στο πανεπιστήμιο παραμένει ακόμα ένα άλυτο μυστήριο. Ξέρεις, με τους διδάκτορες και τους επίκουρες από κάτω. Άγχος. Και είχε και μια σκατοζέστη ασύλληπτη, είχα δανειστεί μάλιστα από ένα φίλο ένα πανέμορφο πουκάμισο Marlboro Classics, τουλάχιστον δύο νούμερα μεγαλύτερο από τα κυβικά μου, για να είμαι λίγο πιο κυριλέ... Αρχίδια, ίδρωνα γάματα, παίζει να έτρεμα κιόλας, κάποια μέρη του σώματός μου δεν τα ένιωθα ακριβώς, το χάλι το ίδιο. Μια λαμπρή ακαδημαϊκή καριέρα εκείνη την αποφράδα μέρα πήγε στο διάολο.
Σε μια αίθουσα σχολείου ή/και φροντιστηρίου τώρα, πιστεύω δε θα ήμουν από εκείνους τους ψιλο-ανώμαλους που, μέσω της συνεχούς συναναστροφής με μικρότερες γυναίκες μπερδεύουν την πούτσα με τη βούρτσα και τελικά τα κορίτσια που τους κοιτάνε με ανοιχτό το στόμα, γιατί έχουν γενιάδα και πράσινα μάτια, φαντάζουν ξαφνικά θελκτικότερες απ' όσο η νομοθεσία επιτρέπει. Έλα, όλοι το 'χουμε δει να συμβαίνει "Σκρατσιέλλα, έχεις εξαιρετικό στήθος σήμερα, εχμμμ... Εννοώ εξαιρετικά μπούτια... Δηλαδή... Το γραπτό σου είναι... Μαλάκα, γάμησέ το, Σκρατσιέλλα, έμεινες". Το όνομα είναι ενδεικτικό του πόσο οι σύγχρονοι γονείς μισούν τα παιδιά τους και δεν τους δίνουν τα ονόματα των μανάδων τους. Εκτός κι αν τις λένε "Κουραδώ".  Και των δύο. Υπάρχει ρε. Αλήθεια.
Ούτε από 'κείνους τους τερατομαλάκες που σκυλοβρίζουν τα ανήλικα, αλλά στο προαύλιο εμπνέουν σεβασμό γιατί είναι "καλοί στη δουλειά τους". Και παίζει και να σ' αφήσουν καμιά σαρανταριά φορές στη δευτέρα γυμνασίου επειδή έγραψες στην έκθεση το "σιχαμένοι υπαλληλίσκοι" με ύψιλον. Όλα. Συχαμένυ Υπαλλυλύσκυ. Σα ρώσικο όνομα δεν είναι;
Όχι, θεωρώ ότι θα ήμουν από αυτούς τους ανεκδιήγητους που σκάνε στην τάξη και βρωμάνε τσίπουρο, βάζουν τα πόδια στην έδρα και καλούς βαθμούς και στους εμφανώς ηλίθιους. Που φοράνε πάντα το ίδιο σακάκι και το μαλλί στάζει λίγδα. Που οι μαθητές γελάνε με την πάρτη τους και αφού τελειώσουν το σχολείο. Κι όλα αυτά γιατί δεν τα πάνε καλά με τους ανθρώπους όταν έχουν στραμμένο το βλέμμα πάνω τους... Τι να πεις...

Supergods

Διαβάζω εδώ και κάμποσο καιρό τώρα το "Supergods" του Grant Morrison, τόσο καιρό που το τελειώνω, μια αυτοβιογραφική, ουσιαστικά, ματιά στον κόσμο την υπερηρώων ή του πως εξελίχθηκε ο δικός του κόσμος μέσω αυτών. Ενδιαφέρον; Πολύ. Κάτι έχει αυτός ο τύπος που το συγκεκριμένο genre στα comics δεν έχει. Γι' αυτό και ό,τι πιάνει, όσο το έχει γίνεται χρυσός, και μόλις το αφήνει μετατρέπεται αυτομάτως σε σκατά μ' ένα μαγικό τρόπο.

Έχει σχέση με την προσέγγισή του. Πιάνει τη βασική ιδέα και τη διαστρεβλώνει όσο δεν πάει. Με αυτόματες γραφές, αναφορές από τη Sylvia Plath μέχρι το Howard Zinn και τον Terence McKenna, δεν τον σταματάει τίποτα. Αυτό τον κάνει και τόσο ιδιαίτερο. Το κόλλημά του με τη μουσική είναι απίστευτο, το ότι αρρωσταίνω με twee μάλιστα, το οφείλω καθαρά και μόνο σ' εκείνον. Σε φάση εξιστορεί μια επίσκεψη στην Ινδία κι από πίσω παίζουν οι Smiths και οι Shop Assistants... Δεν ξέρω, η φλωριά κολλάει τέλεια.

Και είναι και η κλασσική μαλακία που συμβαίνει με τις αυτοβιογραφίες. Σε κάποια φάση ταυτίζεσαι με το γράφοντα. Βρίσκεις πολλά κοινά με τον τύπο κιόλας. Meta-geek φάση (ό,τι και να σημαίνει αυτό) με προσωπική ζωή. Δεν μπορεί, ήσουν εκεί σίγουρα. Μπορεί και να είσαι ακόμα. Και να μην έχεις κολλήσει με comics σίγουρα με μουσική, ταινίες, βιβλία; Όχι; Αποκλείεται... Όλοι έχουμε τους μικρούς εθισμούς μας, τους οποίους εμπλουτίζουμε με άλλους και έχουμε ένα εξαιρετικό σύνολο με μικρές μανίες που μας βοηθάει καθημερινά να αηδιάζουμε με την ίδια μας την ύπαρξη. Ναι ρε σου λέω.

Το βιβλίο τώρα. Είναι γραμμένο από ένα γνήσιο fanboy που ενθουσιάζεται με οτιδήποτε καινούριο, που κάθε σελίδα είναι και μια νέα, έγχρωμη επανάσταση. Από τη στιγμή που φτάνει στις μέρες της καταξίωσης, βέβαια, κουράζει, αλλά είναι και ψιλοαστεία η εξέλιξή του από straight edge τυπάκι σε ψυχεδελοφάγο ον. Και είναι και ο τρόπος που γράφει. Σα να διαβάζω φανζίν πεντακοσίων σελίδων. Πουθενά αντικειμενικός, ούτε συγκεκριμένος, το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να αναφέρει όσο πιο γλαφυρά γίνεται τον αντίκτυπο που είχαν σ' αυτόν οι ιστορίες που τον έκαναν αυτό που είναι σήμερα. Ναι, κι εμένα μου θυμίζει κάποιον... Δεν ξέρω, παίζει και να 'χει να κάνει με τις ιστορίες που θες να πεις. Που τοποθετεί ο καθείς το Aura of Coolness του. Ήμουν πάντα της άποψης ότι ένας ρακένδυτος τύπος στη γωνία του βαγονιού του μετρό έχει κάτι παραπάνω να πει από μια υπάλληλο σε πολυεθνική γεμάτη νευρώσεις. Βέβαια, αν η δεύτερη, είναι transsexual, εθισμένη στο Vicodin και ασχολείται στον ελεύθερο χρόνο της με Χαοτική Μαγεία τα πράγματα αλλάζουν...

Νταξ, δεν το πολυέχω να γράφω για βιβλία, έγινε σαφές αυτό έτσι; Δε γαμιέται. Διαβάζω πολλά, αλλά λίγα μου κάνουν "κάτι"... Τέχνη φάση.