Gallagher Fever

... έτσι έχω ονομάσει αυτή την πάθηση. Είναι σοβαρή, υπάρχει και παίζει να μη θεραπεύεται κιόλας. Τα συμπτώματα χαρακτηρίζονται από αδικαιολόγητη ευφορία, ροπή στη κατάχρηση τσιγάρων και αλκοόλ, μερικές φορές και ναρκωτικών, ανάγκη ν' αγκαλιάσουν ζαχαρένιες κιθάρες τα τύμπανα των αυτιών σου, νοσταλγική διάθεση που σε οδηγεί σε χορευτικές κινήσεις που απαιτούν και τη χρήση Μαράκες για να την ορθή επίτευξή τους και όταν περάσει, σε αφήνει με ένα συναίσθημα αφόρητης θλίψης. Καταλαβαίνω ότι μ' έχει πιάσει, όταν ξαφνικά συνειδητοποιώ ότι ο δίσκος που γυρνάει στο πικάπ, δεν είναι κάποιο αριστούργημα του σύγχρονου noise rock, αλλά το "Pills & Thrills & Bellyaches" των Happy Mondays. Δύσκολη φάση, όπως κι αν το δεις. Σε κάθε περίπτωση, αν το αισθανθείς, χαλάρωσε, ή βάλε λίγο Mansun και θα επανέλθεις.

Ο καθένας μας οφείλει στον εαυτό του την εξής υπενθύμιση: Η Brit Pop, περισσότερο απ' όλα, ήταν σκατά. Σίγουρα όσο διήρκεσε έδωσε κάποια ασύλληπτα υπέροχα, διαχρονικά, μαγικά τραγούδια, αλλά ως επί το πλείστον ήταν αίσχος. Και σίγουρα δεν αξίζει τα εκατοντάδες νοστάλτζια πάρτυζ που λαμβάνουν χώρα κάθε τρεις και λίγο. Και τα οποία συνήθως δε χάνω. Τα οποία με τη σειρά τους κρύβουν μπόλικη γραφικότητα. Σκέψου, αντίστοιχα, μια συνάθροιση των γονιών μας που θα πίνουν ούζα και θ' ακούν μέχρι το πρωί Iron Butterfly.  Ανακατεύτηκες; Βάλε και καναδυό από τα γερόντια να φασώνονται όπως τον παλιό καλό καιρό. Τώρα;

Θυμάμαι σε ένα απ' αυτά που, εκεί που άκουγα με ευχαρίστηση τους Teenage Fanclub, ο DJ, σε μία στιγμιαία κρίση μαλακίας, το άλλαξε με το "Stars" των Dubstar. Ήθελα να πάω μέχρι εκεί να το ρωτήσω "τι νομίζεις ότι κάνεις ρε αρρωστημένα ηλίθιε τύπε;" αλλά ο κόσμος ήταν πολύς και ήδη περίμενα μισή ώρα για να πάρω το ποτό μου. Και η αρρώστια με βρήκε. Με πλημμύρισε αυτή η αηδιαστική χαρά. Ήταν πια αργά. Ενέδωσα. Σαν σε όραμα είδα μπροστά μου το Ganesha και τον παρακάλεσα να μου δώσει το "Free Me" των Cast για να επανέλθω. Και μου το 'δωσε. Ο γνώριμος κρύος ιδρώτας με έλουσε ακριβώς τη στιγμή που πήγαινα να φιλήσω τρυφερά μία τελείως άγνωστη, πλην όμως πολύ χαριτωμένη και στυλάτη, σκυλίτσα. Η κτηνοβασία είναι συχνό φαινόμενο, μην παραξενεύεσαι.

Με καταλαβαίνεις; Είναι επικίνδυνη κατάσταση. Σε γαμάει εκεί που δεν το περιμένεις. Άσε που κοιτάς στον καθρέφτη την άλλη μέρα και αισθάνεσαι τελείως γέρος. Δηλαδή είναι δυνατόν να ήσουν στην ίδια φάση και το γαμημένο 1995; Και μάλιστα σήμερα να το διασκεδάζεις το ίδιο αν όχι περισσότερο; Πόσο μαλάκας πια... Grow up σε φάση, ρε ξεφτίλα.

Δεν ξέρω, έχω την εντύπωση ότι αυτό πρέπει να σταματήσει. Σκέψου μόνο αυτό: στους χώρους αυτούς πέφτεις πάνω σε παλιές σου γκόμενες οι οποίες, όλοι το λένε όχι μόνο εγώ, είναι τελείως χάλια σήμερα. Έχεις σκεφτεί ποτέ ότι παίζει να λένε και για 'σένα το ίδιο; Σα να τρόμαξα λίγο τώρα...

GhoulDiggers

Αυτή η μπάντα δε λέει να τελειώσει. Τους διέλυσε ο Jourgensen κάποια στιγμή το 2008 και φέτος επέστρεψε με το "Relapse". Το οποίο γαμάει. Προφανώς και δεν μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Συζήταγα με μία φίλη τις προάλλες για το κοινό μας κόλλημα με τους αυτοκαταστροφικούς καλλιτέχνες. Οι επιβιώσαντες κατ' εμέ αγγίζουν τα όρια του μεσσιανικού. Στην περίπτωση του Alien, που το αίμα του πρέπει να 'χει αντικατασταθεί από ένα κοκτέηλ πρέζας και αλκοόλ, πάει ακόμα παραπέρα.

Η φάση ξεκινάει πολύ παλιά. Σε μια συλλογή του 120 Minutes είχε το "Stigmata". Κόλλησα. Βάλε και τις φωτογραφίες του τύπου με τις τζίβες και τα κόκαλα στο μικρόφωνο που έβλεπα παντού, τελείως Badass φάση, για εφηβεία ήταν αυτό το ό,τι έπρεπε. Η μουσική τους ένα ανελέητο σφυροκόπημα των αισθήσεων που σε αναγκάζει παρόλο τον πόνο να χορέψεις. Αυτό με γαμούσε πάντα. Ο ρυθμός... Που δε χάνεται πουθενά. Σκληρός. Συνεχής. Ακατάπαυστος. Γιατί όταν ακούς Ministry, το pause και το stop δεν είναι επιλογή. Πρέπει να υπομείνεις το έργο. Ολόκληρο. Αυτές τις μετρονομημένες βουρδουλιές. Και η φωνή... Με την ψευδο-οξφορδιανή προφορά. Τη χοντρή ειρωνία. Ο συνδυασμός σκότωνε και, όλως παραδόξως, σκοτώνει ακόμα. Και σκοτώνει καλά. Θέλει πολύ αίμα ακόμα για να χορτάσει η μηχανή.

Στο μεταξύ με την Courtney Love δε θα έκανε το πιο γαμημένο ζευγάρι των '90s; Σίγουρα πράματα. Η Πρέζα στην υπηρεσία της τέχνης.

Τέλος πάντων. Άρχισα να συλλέγω μανιωδώς τους δίσκους τους, ό,τι και να κυκλοφορούσαν. Το "Filthpig" του '96 με έστειλε στο διάολο, ιδίως με τη συγκλονιστική διασκευή που έκαναν στο "Lay Lady Lay". Μαζί με το "The Witch" των The Cult πιστεύω προσδιόρισαν τον ήχο του ροκ του μέλλοντος. Δύο τραγούδια. Αυτά. Αν υπήρχε κάποιο ανώτερο ον έπρεπε να επέμβει ώστε όλα ν' ακούγονται έτσι σήμερα. Με σιχαμένα μπάσσα απλωμένα παντού, κυρίαρχα και φωνητικά μες στην παραμόρφωση, να μη μένει σσάρκχχχα πουθενά. Μετά, βέβαια, ήρθε το Nu Metal, αυτή η αισχρή μπούρδα, παρασκευασμένη με επιμέλεια από ηλίθιους για πιο ηλίθιους και τα γάμησε τη μάνα όλα. Φταίνε και οι Helmet. Όχι; Φταίνε σου λέω...

Και κάπου εκεί έκοψα τα σκληρά... Όσο δύσκολο και να μου είναι, το παραδέχομαι, στην προηγούμενη πρόταση, με τον όρο "σκληρά" αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο σε μουσικά είδη. Αν και δε γούσταρα και πολλές μπάντες της φάσης. Για την ακρίβεια μόνο οι Ministry μου 'ρχονται τώρα. Για να σκεφτώ... Μισό... Μόνο αυτοί. Εκτός απ' το απαράμιλλο στυλ του Jourgensen... Όχι, γάμα το, παραλίγο να ξαναρχίσω να παραληρώ για τον ήχο τους. Τη χορευτική φάση τους. Ξέρεις, κουνάς κώλο μαζί με κεφάλι πάνω κάτω. Σταματάω... Μόνο που δεν μπορώ. Όχι, σταματάω.-

Μόνο αυτό να σημειωθεί στα πρακτικά. Είναι σημαντικό. Λοιπόν... Όλες οι διασκευές που έχουν κάνει είναι καλύτερες από το πρωτότυπο. Συνεχίζουμε...

Έκοψα τα σκληρά. Σε φάση όταν έσκασε το "Dark Side of the Spoon" είχα χάσει κάθε ενδιαφέρον... Μέχρι τη στιγμή που έβγαλε τη βρώμα ο Jourgensen ότι το "The Last Sucker" ήταν το τέλος... Πίστευα ότι οι Ministry θα ήταν "εκεί" για πάντα και κάπου ξενέρωσα. Έχασα τη γη κάτω απ' τα πόδια μου για να είμαι απόλυτα ειλικρινής. Αλήθεια. Όταν μου παίρνουν όσα θεωρώ δεδομένα, εντάξει, όλα γυρνάνε ανάποδα. Έστω και για λίγο.

Το έλιωσα το τελευταίο. Μετά βρήκα όσα αγνόησα όλα αυτά τα χρόνια και ξενέρωσα πάλι. Αυτή τη φορά μ' εμένα. Τα ίδια παίζει συνέχεια, μη λέμε και μαλακίες, αλλά ξέρεις... Είναι "αυτό". Το "στα μούτρα, ρε καριόλη". Δεν ξέρω, τόσο συγκεκριμένο, τόσο δεμένο δεν το 'χω βρει πουθενά αλλού. Και, για να είμαστε και δίκαιοι, πάσχει αρκετά το "Relapse". Αλλά του το συγχωρώ. Γιατί πάλι λέει αυτά που θέλει να πει. Στο μεταξύ στο μαλακο-scene που τοποθετείται δεν μπορώ να καταλάβω πως και του "επιτρέπεται" να είναι τόσο πολιτικοποιημένος. Ούτε τα μοσχάρια οι γκοθάδες, ούτε τα πρόβατα οι μέταλλοι φημίζονται για τις ευαισθησίες τους απέναντι στην κοινωνική αδικία. Δεν ξέρω... Ίσως και να... Μπα, όλοι ζώα είναι. Και μάλιστα εξημερωμένα.

Πως το κλείνουμε τώρα... Με μια ευχή. Να συνεχίσει να ισχύει η πρώτη πρόταση του άρθρου. Και υπόσχομαι αυτή τη φορά να μην πάω πουθενά.

All The Rage

Θυμάμαι την εποχή που βγήκε το "If you're feeling sinister" των Belle & Sebastian. Το παραλήρημα του indie τύπου, τις συζητήσεις που κάναμε, ναι, για κάτι που σε καμία περίπτωση δεν ήταν mind-blowing και δεν ξέρω τι σκατά γράφανε οι αγγλάρες. Δεν είχαμε καλά καλά προλάβει να αποχαιρετήσουμε τη Sarah (από τις οποίας τις μπάντες δεν είχα ακούσει νότα τότε) και κάποιοι, παίζοντας τα ίδια ακριβώς, εντυπωσίασαν το σύνολο μιας κοινότητας που ενδιαφερόταν, περισσότερο απ' τους ήχους που τη συγκινούσαν, για την κόμμωσή της.

Η πιο αστεία φάση έβερ, ήταν όταν η εν λόγω μαλακοσύναξη ατόμων με ειδικές ανάγκες αναγνώρισης της ομορφάδας τους, ανακάλυψε το "Tigermilk". "Ξέρεις ρε, οι B&S έχουν κι άλλο δίσκο!", "Χοοοοααααργγκγκγκγχχχχ, ωπ, συγνώμη αν σε λέρωσα, με το που το έμαθα μου 'ρθε η ανάγκη να ξεριζώσω τους βολβούς των ματιών μου", "όχι μωρέ, νταξ, έχω κι άλλη Fred Perry στην τσάντα". Και άρχισε ένας αγώνας δρόμου απόκτησης του πολυπόθητου βινυλίου, μερικοί κυκλοφορούσαν καθημερινά μ' αυτό, ένα δείγμα καταξίωσης μαζί με τη φράντζα που πέφτει "αλλά δε με νοιάζει" πάνω από το αριστερό φρύδι. Ωραίες μέρες. Βλακεία, μετριότητα και η γη δε σταμάτησε να γυρίζει.

Το κατέβασα πρόσφατα, γιατί δε θυμόμουν κανένα κομμάτι. Ήμουν απ' αυτούς που λες. Έτρεξα, το αγόρασα, το άκουσα μια-δυο φορές κι αυτό ήταν. Κάπου το έδωσα μετά, ούτε που θυμάμαι που, και αντίο. Δεν είναι κακό  τώρα που το ξανακούω. Από το Push Barman to open old wounds ας πούμε, είναι έτη φωτός καλύτερο.

Στη φωτογραφία του άρθρου δεν έβαλα τους B&S. Έχει καταντήσει τεράστιο κλισέ η ό,τι να 'ναι φωτό, το καμία σχέση με τον τίτλο κείμενο και τα σχετικά. Αλλά δε γαμιέται. Οι The Royal We άλλωστε μου άρεσαν πάντα περισσότερο από τους σταρζ... Κι ας μην έχουν βγάλει πενήντα δίσκους. Ούτε πενήντα τραγούδια καν. Α ναι, και ο τίτλος έχει σχέση μ' αυτούς. Ψάξ'το. Αν μη τι άλλο, θα σου αφήσει ένα χαμόγελο... Θα το χρειαστείς αν σε πετύχει αύριο κανένας ελεύθερος σκοπευτής... Κρίμα τον καλό καιρό ρε πούστη...