Let Things Drift

Η κοπέλα της φωτογραφίας διαβάζει το "Deathbeds". Συγγραφέας του εν λόγω είναι ο Wesley Eisold. Γνωστός και ως "ο κύριος Cold Cave"... Μμμμ χμμμ. Βασικά δεν ξέρω καν τι παίζει με το βιβλίο. Όχι αν είναι καλό ή κακό, δεν ξέρω αν έχει κείμενο καν. Αν είναι καμιά μαλακία ποίηση και τέτοια, βαριέμαι και να το ψάξω κιόλας. Αν το πετύχω, βέβαια, θα το αγοράσω.

Whatever... Είχα σκοπό να γράψω για το καινούριο των Kiss The Anus Of A Black Cat, αλλά μαστίζεται από τη νόσο της ανεμπνευσιάς, αντίθετα με το "Noctiluca" των Dunes. Siouxsie φάση, ξέρεις, τα γουστάρω αυτά. Δύσκολος δίσκος. Ξέρεις. Μου αρέσουν τα δύσκολα. Κιθάρες. Και τέτοια. Post Punk.

Τώρα ξανακούω τους Kiss The Anus Of A Black Cat. Δυνατά όμως. Εκκωφαντικά δυνατά. Και αρχίζω σταδιακά να αναθεωρώ. Αυτή η μπάντα σήμερα είναι μοναδική. Ίσως γιατί θυμίζει πολύ δυνατές στιγμές του παρελθόντος. Του δικού μου. Στον πούτσο μου πως θα ακουστεί αλλά ούτε πεντακόσιοι My Bloody Valentines  μπορούν να σχηματίσουν ένα Current 93. Τόσο στεγνά. Και είναι αυτό. Ξέρω πως ακούγεται, δε θέλω τις ενστάσεις σου.

Οι δεκάδες στιγμές που καπνίζεις έχοντας συντροφιά ένα σκοτεινό και σιχαμένο δίσκο. Που κοιτάς δεξιά κι αριστερά μήπως εντοπίσεις ακόμα ένα άνθρωπο ο οποίος αισθάνεται τόσο γαμάτα όσο εσύ εκείνη τη στιγμή, αλλά δεν υπάρχει κανείς. Τραβάς μια τζούρα και αφήνεσαι.

Είναι αυτή η μουσική που δεν καταλαβαίνεις. Τη λατρεύω τη μουσική που δεν καταλαβαίνεις. Δεν μπορώ να σου εξηγήσω. Δε θα καταλάβαινες και να το προσπαθούσα.

Πραγματικά. Σα σφίξιμο στ' αρχίδια ένα πράγμα. Σα μέγγενη γύρω απ' τα γεννητικά όργανα, μόνο που ο πόνος χτυπάει πάνω. Στην καρδιά.

Speak Up... Reconcile... Μόνο αυτό. Με καταλαβαίνεις; Είμαι κατανοητός; Φυσικά και δεν είμαι. Ό,τι χρειαζόταν για να τσεκάρω ξανά καινούρια μουσική. Έπηξα στα '90s τον τελευταίο καιρό. Στην Kill Rock Stars συγκεκριμένα. Ίσως να έφτασε η στιγμή που θα χορεύουμε στους δρόμους σα μανιακοί για να εξορκίσουμε  την οικονομική αηδία. Ίσως...

Headed for the Door

Dear Sarah,

I heard that you’ve turned into a goth, and I think that’s great, if that’s what makes you
happy. I have an old pair of black boots with silver buckles that I don’t wear anymore,
and you can have them if you want them. Also, I wanted to ask: What, if anything, is
fluttering in your heart? I wanted to ask if it has to be a black crow or a vampire bat...
or if maybe instead it could be a kite that has broken loose from the string that you were
holding—or the string that we were holding—sometime when we were teenagers, or
maybe in our early twenties? Could it be a kite which is now rolling over and over on
itself in the sky like an unborn baby, and slowly shrinking into a dot, and then a spec
of black, and then something we’re not even sure we’re watching, but then, for sure,
absolutely nothing at all? Get back to me about this when you have a chance. I hope
you’re doing well.
xo
s

...............................................................................................................................................................

I'm about to go all Fantasmenios here...

... αλλά θα συγκρατηθώ. Κάνω ρυτίδες όταν ενθουσιάζομαι. Οι στίχοι, για τους αδαείς, είναι από "Headed for the Door" των Moonface, που είναι βασικά ο Spencer Krug των κάποτε αγαπημένων μου Wolf Parade. Πάω να παραδοθώ στις ανατριχίλες μου τώρα... Να, πάρε μια ωραία εικονίτσα:

Pain Teens haunt my everything

Σκλερός ήχος. Πρόσεξε: Αυτό που ακολουθεί είναι μια προσπάθεια για "κανονικό review". Καλλιτέχνης: Ferocious Fucking Teeth. Όνομα δίσκου: FFT. Σα να προσπαθείς να πεις SST με τα δόντια σπασμένα. Εντάξει, αστειεύομαι, ομώνυμος είναι ο δίσκος.
Επαναλαμβάνω: Σκλερός ήχος. Όχι, γάμησέ το, δεν οδηγεί πουθενά. Κοίτα, δεν το 'χω με τα σκλερά. Είναι μερικά όμως... Που ξέρεις... Παραβλέπεις τη σκλεράδα, και επικεντρώνεσαι στο τι συμβαίνει. Μέσα σου, έξω σου, παντού. Touch & Go - Amphetamine Reptile κατάσταση. Ουσία στην εκτόνωση. Ας πούμε, ο Φεβρουάριος ήταν ο τελευταίος μήνας για τον οποίο πλερώθηκα τα δεδουλευμένα σε old school φάση. Τώρα σκάνε τα νέα δεδομένα. Καύλα. Ακούγονται κάτι για αναδρομικά, τις πασίγνωστες μειώσεις μισθών, μια μιζέρια κάθε μέρα στο γραφείο και μιλάμε τώρα για εταιρία που πάει καλά, έτσι; "Είναι στη διακριτική ευχέρεια του εργοδότη", στην ποια; Στην ποιά; Αστειεύεστε νομίζω. Επαναλαμβάνομαι εμετικά, το ξέρω, τα λέω ξανά και ξανά όμως μπας και τα χωνέψω. Ψοφάω στο μεταξύ να γνωρίσω κάποιον από σας που δεν αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα. Θα του επιτρέψω, μάλιστα, να με πάρει σπίτι του, να με φροντίσει, θα του κάτσω κιόλας. Αλήθεια. Λοιπόν, με Twee δε βγαίνει το χάλι. Τα πράγματα είναι αρρωστημένα σκατά. Δεν έχω την εφηβική μαλακία "θ' ακούσω κάτι να με γαμήσει και θα ηρεμήσω", όχι πια. Αλλά μ' αρέσει η ψευδαίσθηση. Παίζω ένα ρόλο. Σε μια αδιέξοδη κατάσταση μόνο αυτό μένει. Να βάλεις τη μάσκα σου και να συνεχίσεις. Σε λίγο δε θα έχω λεφτά για τσιγάρα, άρα πρέπει κάπως να μειώσω το φαγητό. Ένα γεύμα λιγότερο για πρόσφατα χειροτονημένο χορτοφάγο είναι ψιλο-σημαντική φάση. Πρέπει κάπως να κρατιέμαι. Έλεγα για το ρόλο όμως... Αυτό το, λόγω των περιστάσεων, ανεπίτρεπτο παλιμπαιδισμό. Την απαγορευμένη οργή. Σχεδόν νοσταλγική καταντάει. Γι' αυτό έβαλα έργο του Fab Ciraolo. Θυμίζει πιο αθώες εποχές. Πιο πλήρεις. Με ένα πακτωλό χρημάτων στη διάθεσή μου. Για δίσκους, βιβλία, τέχνη. Τέχνη. Υγεία, καύλα κι επανάσταση. Γάμησέ τα, ευτυχώς είμαι άνθρωπος της υπομονής. Εσύ όχι. Δε γαμιέται. Άκου αυτό το δίσκο ρε... Και υπομονή.