To Hell With Poverty we 'll get drunk on Cheap Wine

Το ξέρω ότι ξεκινήσαμε στραβά. Η κατάσταση φταίει κι εγώ που επηρεάστηκα απ' αυτή. Κάπου φτάνει όμως...

Έχω περάσει ένα καλό τρίμηνο τώρα, γεμάτο απειλές, πίεση, άγχος, μαλακισμένες αποδοχές, γά-μη-σέ τα. Σκέφτηκα διάφορα δυσάρεστα να μου κάνω μπας και ξεχαστώ αλλά τίποτα δε φαίνεται αρκετά αποτελεσματικό. Ούτε το ότι έκλεισα ένα πέρα από κάθε προσδοκία επιτυχημένο ιστολόγιο για την ευτυχία της αφάνειας.

Δεν ξέρω πόσο καιρό τώρα  καπνίζω χαμένος στις σκέψεις μου κι ακούω μόνο τους γαμημένους τους Unwound, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Βιογραφικά σε κάθε κωλοτρυπίδα της γης, ελπίδες της πούτσας, υποσχέσεις κενές, τι νόημα έχει;

Δεν έχει. Εκεί κατέληξα. Ξεκινάω από την αρχή, λοιπόν. Αυτό είναι ένα μπλογκ για τέχνη. Για 'μένα. Γιατί, γαμώ το χριστό, πάνω απ' όλα είμαι τέχνη και χέστηκα πως ακούγεται αυτό. Έτσι αισθάνομαι. Να πάνε να γαμηθούν και οι δουλειές και τα φράγκα και όλα. Μια χαρούλα είναι οι καταθέσεις μου, με κρατάνε για κάμποσο καιρό όρθιο και μετά θα δω τι στον πούτσο θα κάνω.

Από 'δω και στο εξής, ο κόσμος μπορεί να καίγεται. Μη με ενοχλείτε. Χτενίζομαι.

The Sea Within You

Μόλις έμαθα ότι στην Καισαριανάρα δρα συμμορία που κόβει ουρές από γάτες. Έκοψε και μιας φίλης. Ειλικρινά δεν ξέρω τι σκατά μπορεί να 'χουν στο κεφάλι τους αυτά τα μαλακισμένα. Ειλικρινά όμως... Έχω ένα θέμα με το βασανισμό ζώων. Άστο, δε θέλω να το αναλύσω άλλο, γκόνζο δημοσιογραφία κατάσταση, ας μείνει εκεί.

Σε συνδυασμό με το ότι οι Cats on Fire στο υπέροχο "All Blackshirts to Me" έχουν και πολιτικό κομμάτι, πραγματικά που στον πούτσο πάει αυτός ο κόσμος; Μαλάκα, δεν ξέρω. Twee μπάντα που ασχολείται με τα κοινά; Γιατί όχι...

Γιατί όχι... Είναι πολύ δυνατή η γαμημένη η πρώτη εικόνα και  η τέχνη δεν μπορεί να απαλύνει το αίσχος. Αναγκαστικά επιστρέφω. Σε τι μπορεί να τους έφταιξε το ζωάκι; Και να 'ταν μόνο ένα. Μου είπαν ότι βρήκαν πολλές ουρές... Αδυνατώ να το εξηγήσω. Το φέρνω βόλτες στο μυαλό μου και δεν μπορώ να διώξω τη σκηνή που ένα μάτσο κακοποιημένα ανθρώπινα σκατά επιτίθενται σε κάτι τελείως ανυπεράσπιστο. Πόσο - μαλακία - φάση. Σοβαρά...

Το 'χω πάρει πολύ βαριά ε; Στην τελική ένα ζώο είναι, σωστά; Δε σοβαρολογείς, ελπίζω... Κοίτα, γάμησέ το, έχω νεύρα τώρα.

Υ.Γ.: Στο δίσκο οφείλω να επιστρέψω, το ξέρω. Θα το κάνω κι ας μην έχω τους ψυχαναγκασμούς προηγούμενων ετών, απλά μου άρεσε. Και θέλω.

Πανκ

Προσπαθώ ειλικρινά να μην ξεπέσω στο να γράψω ένα και καλά "πολιτικό" άρθρο. Πολύ καιρό τώρα, όχι μαλακίες. Είναι κι αυτή η μαλακισμένη η πραγματικότητα που σε γαμάει, ρε πούστη. Απ' την άλλη δεν περίμενα η τέχνη να σταματήσει να έχει νόημα στη ζωή μου. Ή τουλάχιστον το νόημα που είχε μέχρι πρότινος. Σχεδιάζω πορτραίτα κυρίως, "portraits of otherwordly beings" είχε γραφτεί κάποτε. Είμαι καλός στο να μεταφέρω εκφράσεις στον καμβά, έχω ξεφύγει τελευταία από την απάθεια κι έχω πέσει στην απόγνωση. Αυτό κατάλαβα από μια πρόχειρη ματιά που έριξα στην πρόσφατη παραγωγή μου. Δεν έγινε εσκεμμένα, σοβαρά.

Ξέρεις τι; Ας το αφήσουμε εδώ. Ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Ας μιλήσουμε για όλες τις γαμάτες πανκ μπάντες που θα συνόδευαν ιδανικά τη διάθεσή σου όταν κατεβαίνεις στο κέντρο να συναντηθείς με τους αναγκαστικά ομοϊδεάτες σου. Θα 'θελες κάτι τέτοιο; Είναι εύκολο, είναι κάτι που κάνουμε, κάτι απλό, μιλάμε για μουσική κι έτσι. Λοιπόν, γουστάρω Shoppers και Cult Ritual. Ωραία. Το 'βγαλα απ' το σύστημα. Έμαθες κι εσύ κάτι.

Άκουσέ με λίγο, η τέχνη δεν έχει νόημα. Στην παρούσα φάση τουλάχιστον. Νομίζεις ακόμα ότι ξυπνώντας το πρωί θα βάλεις αυτό το δίσκο που θα σου φτιάξει τη μέρα; Πώς θα στη φτιάξει ακριβώς; Θα σου βρει δουλειά; Αυτή που ονειρεύεσαι κιόλας; Θα σου πάρει αμάξι, σπίτι, γκόμενα, ευτυχία; Κάτι;

Θα σου πω εγώ τι θα κάνεις. Βάλε να παίζει το "Bang Yer Head" των Portraits of Past και άνοιξε την τηλεόραση. Κλειστός ο ήχος, εντάξει; Και πες μου τι βλέπεις... Άναψε ένα τσιγάρο και κάθισε αναπαυτικά. Μην κολλάς, είναι μεγάλο το κομμάτι. Όταν τελειώσει ρίξε μια ματιά στην πολυθρόνα που 'χεις απλώσει την κωλάρα σου και σκέψου αν θα την έχεις και του χρόνου. Και μετά πάρε χαρτί και μολύβι και γράψε κάτι. Ή βγάλε τα πινέλα σου από το υπόγειο και ζωγράφισε ότι σου 'ρθει πρώτο στο μυαλό. Δες τι έκανες. Δε γαμάει; Ναι, αυτό πιστεύω κι εγώ. Και ξέρεις τι άλλο; Η τέχνη μόλις απέκτησε ξανά νόημα. Σ' εσένα. Μέσα.

Πανκ ρε μουνιά.

A New Flame...

Λοιπόν... Μια νέα γαμημένη αρχή. Και καλά. Και όλα αυτά για ένα γαμημένο /gr. Κοίτα, δεν το θέλω. Πειράζει;

Δεν είναι ότι και καλά θα με πάρει τηλέφωνο ένας πατέρας αγριεμένος να μου πει "Ο μαλακοκαύλης ο γιος μου ακούει όλη τη μέρα αυτό το γελοίο το Justin Bieber, έχει κατσαρολιάσει και το μαλλί να φανταστείς, έψαχνε που λες και έπεσε πάνω στο μαλακομπλόγκ σου κι έμαθε να λέει μαλάκα και όλη μέρα τώρα με λέει μαλάκα πατέρα ο Justin είναι θεός κλπ. Θα στο κλείσω το γαμήδι μωρή αδερφή, η Google είναι με την πατρίδα, τη θρησκεία και την πουτάνα την αγία Ελληνική και αναμάρτητο οικογένεια, γαμώ το 400άρι που παίρνω κάθε μήνα, γαμώ!", κι εγώ θα χεστώ πάνω μου κι έτσι, αλλά ξέρεις τώρα... Μου τη σπάει η τρομοκρατία, ότι ανά πάσα στιγμή θα κλειθεί η κυβέρνησις να αντιμετωπίσει την Αίρεση της Αποτυχίας, ξενερώνω τρελά και μόνο στη σκέψη.

Ήθελα και μια αλλαγή μη γαμήσω, βαρέθηκα το ίδιο χάλι, βαρέθηκα ρε... Κι έτσι έχω νέο μπλογκ, νέο-παλιό όνομα, όλα γαμώ. Το άλλο παραμένει, βέβαια, δεν ξέρω αν θα λειτουργήσει σε φάση "αρχείο" ή αν θα επιστρέψω κάποια στιγμή, προς το παρόν παραμένει πάντως... Έχει πολλές αναμνήσεις και δε μου πάει τώρα να το σβήσω... Μπορεί και να το μεταφέρω εδώ, δεν ξέρω... Είχε αρχίσει να παραγίνεται γνωστό, κοινώς μάζεψε ένα σωρό μαλάκες. Είναι ψιλοκουραστική η φάση "γιατί αυτός να είναι τόσο γαμάτος κι εγώ τόσο μαλάκας; Κάτσε να τονε κράξω λίγο".

Στο μεταξύ το φτιάχνω ακόμα το αίσχος, έχει ακόμα, γι' αυτό υπομονή, σε λίγο καιρό θα διαβάζεται άνετα πιστεύω. Καλά, μπορεί και όχι. Ξέρεις μωρέ... Για όσο υπάρχει ακόμα νόημα.